Michał Kalecki (1899-1970) Zaliczany jest do grona najwybitniejszych ekonomistów polskich.

Urodził się 22 czerwca 1899 roku w Łodzi. W 1917 roku ukończył gimnazjum im. Ignacego Skorupki w Łodzi i w tym samym roku rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. W 1919 roku zostaje powołany do wojska i przerwane studia może kontynuować i dopiero po dwóch latach, tym razem na Politechnice Gdańskiej. Trwałe zainteresowanie problematyką ekonomiczną zrodziło się u Kaleckiego jeszcze w czasie studiów. Na te lata przypada zajmowanie się głównymi tezami teorii ekonomicznej Karola Marksa i marksistowskimi schematami reprodukcji.

W 1925 roku na krótko przed ukończeniem studiów zmuszony był do ich przerwania i podjęcia dorywczej pracy zarobkowej. Wśród wielu podejmowanych zajęć znalazła się m.in. współpraca z przedsiębiorstwem tzw. "wywiadu kredytowego" w Łodzi. Była to dla Kaleckiego pierwsza szkoła analizy gospodarczej.

Od roku 1927 ukazywały się pierwsze publikacje Kaleckiego. Były to głównie artykuły poświęcone analizie koniunktury gospodarczej. Współpracował z pismami: "Przegląd Gospodarczy", "Przemysł i Handel", "Polska Gospodarcza".

Pierwszą stałą pracę rozpoczął w 1929 roku w kierowanym przez prof. Edwarda Lipińskigo Instytucie Badania Koniunktur Gospodarczych i Cen w Warszawie i uczestniczył w bieżących pracach Instytutu.

W 1933 roku opublikował Próbę teorii koniunktury. Zawierała ona zarys ścisłej analizy cyklicznych wahań produkcji i zatrudnienia w gospodarce kapitalistycznej. Tu wziął początek pierwszy nurt działalności naukowej Kaleckiego poświęcony badaniom funkcjonowania gospodarki kapitalistycznej. Wspólnie z Ludwikiem Landauem badania nad dochodem społecznym Polski międzywojennej. Twórczość Michała Kaleckiego była od początku związana z krytyką niesprawiedliwości społecznych i paradoksów kapitalizmu oraz z rozwojem idei socjalizmu w Polsce i poza jej granicami.

Artykułowe wersje Próby teorii koniunktury w języku francuskim i angielskim zapewniły Kaleckiemu stypendium fundacji Rockefellera. Na początku 1936 roku wyjechał do Szwecji i Norwegii. Nawiązał on tu kontakt z innymi ekonomistami. Tu otrzymuje wiadomość o ukazaniu się książki J. M. Keynesa pt.Ogólna teoria zatrudnienia, procentu i pieniądza.Niektóre kwestie w niej zawarte nawiązywały do rozprawy Kaleckiego z 1933 roku.

W 1939 roku wyjeżdża do Anglii. Początkowo zatrzymuje się w London School of Economics. Pobyt w Londynie wykorzystuje przede wszystkim na studia, których celem jest ugruntowanie i rozwinięcie Jego pierwszej rozprawy oraz skonfrontowanie własnej teorii cyklu z teorią Keynesa. W 1938 roku Kalecki przenosi się do Cambridge. Pierwszy okres pobytu w Cambridge wykorzystuje głównie na przygotowanie książki pt. "Essays in the Theory of Econiomic Fluctuations".Ukazała się ona w 1939 roku. W książce tej Kalecki skoncentrował się na trzech kwestiach: na wypełnieniu luk w krótkookresowej teorii Keynesa, na jej uściśleniu statystycznej weryfikacji oraz na zintegrowaniu krótkookresowej teorii Keynesa z własną teorią cyklu.

W 1939 roku na zamówienie Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej, Kalecki publikuje rozprawę pt. Płace nominalne i realne. Praca ta zawierała szczegółowy wykład teorii i polemikę z rozpowszechnionym wówczas poglądem, jakoby źródłem bezrobocia była sztywność płac. W rozprawie tej Kalecki rozwinął tezę, iż obniżka płac w czasie kryzysu nie tylko nie zwiększa zysków kapitalistów, ale przez redukcję spożycia robotniczego, kryzys ten pogłębia.

W styczniu 1940 roku Kalecki otrzymał pracę w Oksfordzkim Instytucie Statystycznym. Instytut ten u progu wojny zgrupował wielu wybitnych ekonomistów, często o lewicowych przekonaniach, którzy uciekli przed faszyzmem z różnych krajów Europy. W Oksfordzie podjęli oni prace dotyczące aspektów "gospodarki wojennej" Wielkiej Brytanii, traktując to jako wkład w walkę z faszyzmem. W Instytucie tym Kalecki podejmował zagadnienia ogólnej mobilizacji zasobów materialnych i siły roboczej w okresie wojny, racjonowania spożycia i kontroli cen, rozłożenia ciężaru finansowania wysiłku wojennego między poszczególne klasy społeczne, podziału dochodu narodowego, pełnego zatrudnienia w okresie powojennej odbudowy. Oksfordzki Instytut Statystyczny przeżywał wtedy okres świetności, co w wielkim stopniu było zasługą Michała Kaleckiego, nadającego kierunek pracom Instytutu i podejmującego we własnych badaniach najbardziej aktualne i ważkie problemy. Tutaj również rozpoczyna swoją działalność dydaktyczną, przedstawiając w cyklu wykładów monograficznych wyniki swoich badań. W 1943 roku ogłosił krytyczny rozbiór planu "Beveridge" wskazując na połowiczność planu. W tym samym roku ukazuje się jego następna książka Studia z dynamiki gospodarczejInne ważniejsze rozprawy Kaleckiego opracowane w Instytucie ukazały się w dwóch książkach zbiorowych Ekonomia pełnego zatrudnienia oraz Szkice o gospodarce.

Po wojnie Michał Kalecki przez rok pracował w Międzynarodowym Biurze Pracy w Montrealu. Od lipca do października 1946 roku Kalecki przebywa w Warszawie, zaproszony w charakterze rzeczoznawcy Ministerstwa Odbudowy w celu przeprowadzenia ekspertyzy obecnej sytuacji kraju i zaopiniowania najlepszych metod zrealizowania odbudowy.

Od końca 1946 roku do 1954 roku pracował jako zastępca dyrektora działu w departamencie ekonomicznym Sekretariatu ONZ w Nowym Jorku. Kierował tam opracowywaniem sprawozdań na temat inflacyjnych i deflacyjnych tendencji w poszczególnych krajach, badaniem różnych aspektów pełnego zatrudnienia oraz przygotowywaniem World Economic Raport. Podczas pracy w ONZ Kalecki przybywał dwa miesiące w Izraelu w charakterze rzeczoznawcy ekonomicznego. Praca w ONZ inspiruje Kaleckiego do badań nad problematyką rozwoju krajów słabo rozwiniętych gospodarczo. Po rezygnacji z pracy w Sekretariacie ONZ Michał Kalecki sprawował doradztwo ekonomiczne dla rządów wielu krajów.

W 1955 roku Kalecki powraca do Polski. Od tej chwili koncentruje się na problemach praktyki i teorii gospodarki planowej, ze szczególnym uwzględnieniem warunków Polski. Jego działalność biegła dwoma nurtami. Nurt pierwszy to doradztwo w organach planowania gospodarczego. Od maja 1955 do marca 1957 był doradcą ekonomicznym W Urzędzie Rady Ministrów i w Komisji Planowania. w latach 1957 -1960 piastował urząd przewodniczącego Komisji Planu Perspektywicznego i został autorem pierwszego perspektywicznego planu rozwoju gospodarczego Polski na lata 1960-1975. Od lutego 1957 roku był również jednym z wiceprzewodniczących Rady Ekonomicznej. Brał czynny udział w pracach RWPG, zwłaszcza jako przewodniczący delegacji polskiej. Ta działalność doradcza Kaleckiego znalazła odzwierciedlenie m.in. w cyklu artykułów o problemach rozwoju gospodarczego Polski Ludowej. Druga płaszczyzna jego działalności to dizłalność naukowo-badawcza i pedagogiczna. W 1956 roku Centralna Komisja Kwalifikacyjna nadała Michałowi Kaleckiemu pierwszy w jego życiu tytuł akademicki profesora zwyczajnego. W następnym roku Polska Akademia Nauk wybrała go na swego członka-korespondenta, a w 1966 roku zostaje wybrany członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. W latach 1955-1961 w Zakładzie Nauk Ekonomicznych PAN kieruje zespołem pracującym nad zagadnieniami współczesnego kapitalizmu. W PAN kieruje też pracami podejmowanymi przez Komitet Badań nad Zagadnieniami Społecznymi Polski Ludowej, którego w latach 1961-1968 jest przewodniczącym. Od 1962 do 1968 roku przewodniczy Radzie Naukowej Międzyuczelnianego Zakładu Problemowego Krajów Słabo Rozwiniętych przy Uniwersytecie Warszawskim i SGPiS. W latach 1961-1968 prowadził wykłady w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Uczestniczył w wielu konferencjach, seminariach i sympozjach naukowych w kraju i za granicą.

W międzyczasie latach 1959-1960 Kalecki przebywał kilka miesięcy w Indiach, gdzie opracował dla rządu tego kraju materiał o problemach finansowania trzeciego planu pięcioletniego. W podobnym charakterze przebywał w 1961 roku w Republice Kubańskiej, gdzie przygotował dokumenty o podstawach planu gospodarczego Kuby.

W 1963 roku zostaje wydana książka Zarys teorii wzrostu gospodarki socjalistycznej, którego głównym tematem jest określenie tempa wzrostu gospodarki, ze szczególnym uwzględnieniem takich czynników ograniczających, jak konsumpcja na bliską metę, bilans handlu zagranicznego oraz bilans siły roboczej. Książka ta przyniosła w 1966 roku Kaleckiemu nagrodę państwową pierwszego stopnia, a w rok później nagrodę imienia Oskara Langego I stopnia, przyznana przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne.

Jesienią 1968 roku profesor Kalecki zdecydował się przejść na emeryturę. Nie przerwał jednak swojej pracy naukowej. W 1969 roku wygłosił wykład w Cambridge, gdzie przebywał w związku z obchodami 70-lecia. W tym samym roku przekazał do publikacji międzynarodowej książkę Scienta oraz rozprawę o teorii efektywności inwestycji. W marcu 1970 roku przesłał do redakcji czasopisma Kyklesartykuł poświęcony walce klas i podziałowi dochodu narodowego.

Oprócz rozważań ekonomicznych Michał Kalecki zajmował się również matematyką. Pierwsze jego prace z tej dziedziny pochodzą z 1963 roku. W sumie napisał 8 prac dotyczących matematyki.

Michał Kalecki zmarł w Warszawie 17 kwietnia 1970 roku. Po śmierci prace Kaleckiego zebrane zostały w Dziełach. Składają się one z pięciu tomów. Każdy z nich może stanowić odrębną całość. Dwa pierwsze tomy Dzieł zawierają studia Kaleckiego nad gospodarką kapitalistyczną. Tom trzeci to rozważania nad gospodarka socjalistyczną. W tomie czwartym znajdują się prace na temat problemów gospodarczych krajów rozwijających się. Ostatni tom obejmuje empiryczne analizy gospodarki kapitalistycznej, rozprawy statystyczne z dziedziny statystyki oraz prace Kaleckiego na temat gospodarki wojennej.